Zamek w Złotorii
Bardzo krótka historia.
Warownia w Złotorii
znajduje się u ujścia Drwęcy do Wisły.
Wzniesiona została na planie prostokąta. Składała z budynku
mieszkalnego, zamkniętego murem dziedzińca i przylegającej do
południowej elewacji wieży. Do dziś zachował się jedynie
fragment wieży oraz fundamenty pozostałych części zamku.
Zamek ten wzniesiony
został mniej więcej w połowie XIV wieku, staraniem Kazimierza Wielkiego.
Jego lokalizacja nie była przypadkowa - zbudowany u ujścia
Drwęcy do Wisły, tuż przy granicy z państwem krzyżackim,
pełnił rolę strażniczą.
W roku 1374 zamek
opanował awanturniczy książe Władysław Biały. W tym samym
roku pod murami warowni stanął wnuk i następca Kazimierza
Wielkiego - Kaźko Słupski. Niestety, nie dane mu było zająć
tronu po swoim dziadku. Podczas szturmu na zamek, trafiony w
głowę kamieniem, ciśniętym z murów, zmarł.
Kolejne oblężenie
twierdza przeżyła w 1379 roku, kiedy to pod jej mury podeszły
wojska starosty szubińskiego - Sędziwoja. W latach 1379 - 1392
zamek należał, jako lenno, do księcia Władysława Opolczyka.
Nowy senior oddał go w zastaw zakonowi krzyżackiemu. W ręce
polskie warownia powróciła w 1404 roku, kiedy Władysław
Jagiełło odkupił ją od Krzyżaków.
Zamek zniszczono w 1409 roku podczas wojny z zakonem. Oblężenie
krzyżackie trwało osiem dni, po czym został zdobyty,
a następnie zniszczony.
Jedna z klauzul
zawartego w 1411 roku tzw. Pokoju Toruńskiego, mówiła o zwrocie
przez zakon krzyżacki kosztów związanych z odbudową zamku. Ta
jednak prawdopodobnie nie nastąpiła. Twierdza straciła swe
znaczenie i powoli popadła w ruinę.
Dziś jej, praktycznie zapomniane, ruiny stoją samotnie nad Wisłą, u ujścia Drwęcy, odwiedzane jedynie przez nielicznych mieszkańców okolic.
 |
